Saturday, April 18, 2026

Κεραμεικός: η οδός Αγίων Ασωμάτων στη συμφωνία του ρόζ!

 Χάρμα οφθαλμών (χάρμα ιδέσθαι) η εικόνα των ανθισμένων κουτσουπιών εκατέρωθεν της οδού Αγίων Ασωμάτων. Οι περιπατητές απολαμβάνουν μια μικρή αλλά μοναδική διαδρομή με φόντο τον ιερό βράχο. Κάθε βήμα γίνεται αφορμή για μια στάση, μια φωτογραφία, ένα χαμόγελο!

 Στην οδό Αγίων Ασωμάτων, η οποία αποτελεί έναν ιστορικό δρόμο που συνδέει το Θησείο με την περιοχή του Κεραμεικού, κατοικούσαν κατά την πάροδο του χρόνου διάφορες κοινωνικές ομάδες, κάποτε "στέγαζε" και τον υπόκοσμο της Αθήνας. Την περίοδο της Κατοχής στην ευρύτερη περιοχή (οδός Ξάνθου) έδρασαν αντιστασιακοί, όπως η Γερμανίδα Άννα Μπαν που εκτελέστηκε από τους Γερμανούς.

Ο δρόμος αυτός έχει ιδιαίτερη φυσιογνωμία με κάποια νεοκλασικά κτίρια αποκατεστημένα και εγκατεστημένες αρκετές πολιτιστικές χρήσεις, όπως το Ίδρυμα Πολιτισμού Αντρέα Λεντάκη,   το Μουσείο Πολιτικών Εξόριστων Άη Στράτη-Μακρονήσου, το Μουσείο Άλεξ Μυλωνά-Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, το Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης αλλά και το εμβληματικό,  διώροφο νεοκλασικό με τις Καρυάτιδες στο νούμερο 45, ένα πραγματικό αρχιτεκτονικό αριστούργημα.


 Ιδιοκτήτης της οικίας ήταν ο Ιωάννης Καρακατσάνης, πετυχημένος γλύπτης της εποχής που είχε μαθητεύσει δίπλα στον Λεωνίδα Δρόση και άφησε πίσω του μια σειρά από προτομές αλλά και τις δύο ετούτες Καρυάτιδες, που σμίλευσε με πολλή αγάπη. Το κτίριο ανακηρύχθηκε διατηρητέο το 1989 και το υπουργείο Πολιτισμού το έσωσε από κατάρρευση. Δέκα χρόνια αργότερα ανακαινίστηκε με την επίβλεψη του αρχιτεκτονικού γραφείου του Στέφανου Πάντου-Κίκκου και σήμερα φιλοξενεί τον Σύλλογο Ελλήνων Ολυμπιονικών.

 Ο Κεραμεικός, το «κάλλιστον προάστειον» κατά τον Θουκυδίδη, στην αρχαία Αθήνα, πέρα από το επίσημο νεκροταφείο, αποτελούσε την πύλη εισόδου στην πόλη και μια περιοχή με έντονη, «οριακή» ζωή, καθώς εκεί βρίσκονταν τα πορνεία, τα καπηλειά και τα εργαστήρια των κεραμέων έξω από τα τείχη. Ήταν μια περιοχή-βιότοπος, λόγω του ότι από εκεί περνούσε και ο Ηριδανός, με διαχωριστικές γραμμές, όπου η επίσημη τέχνη (γλυπτά) συναντούσε την καθημερινή, «υπόγεια» δραστηριότητα της πόλης!