Εδώ ανθίζει: η ανθρωπιά, ριζώνει η ουτοπία
Προσφυγικά έχουν οι τοίχοι ποτιστεί µε Ιστορία
Εδώ βρήκανε στέγη όνειρα προσφυγικά,
Εδώ αφήσαν τα σημάδια τους οι σφαίρες
του Δεκέμβρη
Κι αυτοί που τώρα έρχονται µε σχέδια και
λεφτά, της εγκατάλειψης αυτοί, κρατούσαν το
καλέμι
Περνούσανε τα χρόνια και κει: δίπλα στη ΓΑΔΑ
ναρκέμποροι, µαφίες εδώ έβρισκαν λημέρι
Μα φύσηξε Δεκέμβρης και όνειρα
συλλογικά,
φυτρώσανε και πάλι στων Προσφυγικών τα µέρη
Προσφυγικά είναι η κατάληψη
που νίκησε την εγκατάλειψη
δεν έχει σύνορα εδώ, εδώ χωράνε όλα
Τα σπίτια είναι ανοιχτά, κοινή η κατσαρόλα
Προσφυγικά είναι η κατάληψη
που νίκησε την εγκατάλειψη
Και µες στο κέντρο μιας πόλης που µας
διώχνει, μια κοινότητα έφερε την άνοιξη
Έγινε η πόλη ένα παζάρι επενδυτών
Βγάζουν στο σφυρί τα όνειρα και τις ζωές µας
Η στέγη από δικαίωμα έγινε προϊόν
Μόνο τουρίστες κατοικούν τώρα στις
γειτονιές µας
κι ας πέφτει το σκοτάδι κι ας πυκνώνει η καταχνιά
κι ας τρέχει καταπάνω µας µε ορµή η δυστοπία
Εµείς θα απαντάμε από τα Προσφυγικά
με αλληλεγγύη αντίσταση και µε δημιουργία
που νίκησε την εγκατάλειψη
δεν έχει σύνορα εδώ, εδώ χωράνε όλα
Τα σπίτια είναι ανοιχτά κοινή η κατσαρόλα
Προσφυγικά είναι η κατάληψη
που νίκησε την εγκατάλειψη
Και µες στο κέντρο μιας πόλης που µας
διώχνει,
Μια κοινότητα έφερε την άνοιξη
Κι αν πίστεψες πως χάσαμε, πως είναι πια
αργά
Πως έχουν το μαχαίρι έχουνε , έχουν και την
φρατζόλα
Να σου θυμίσω ένα τραγούδι που µας
μάθαιναν παλιά
Ο χαμένος τα παίρνει όλα
Για τον Αρίστο που προτάσσει το σώµα του
απέναντι σε αυτήν τη βαρβαρότητα, που
Θέλει να διαλύσει µια κοινότητα
Που μάχονται, που επινοούν τρόπους να
απαντήσουν στην καταστολή, στο πόλεμο
στην βαρβαρότητα και στην καταστροφή
του πλανήτη.
Σε ποιον ανήκει η γη;
Σε κανέναν. Η γη δεν ανήκει σε κανέναν.
Δεν θα γίνει δική τους.
